Van muis naar olifant – een kettingreactie

We hebben een nieuwe eetkamertafel en eetkamerstoelen uitgezocht, niks mis mee.

Wat we nu gebruiken is al wel aan vervanging toe. De stoelen zeker. Van de oorspronkelijke 4 staat er nog eentje op zijn roestvrijstalen pootjes. De andere drie zijn bezweken en vervangen door twee houten Ikea-stoelen. Die zijn inmiddels ook wat wiebelig geworden. Ohja en er staan twee triptraps bij, voor de kinderen.

Maar dan. Het begon met het uitzoeken van stoelen. Zes stuks liefst. Wel zo makkelijk met extra eters.

Bij zes stoelen hoort een langere tafel bij.

Een langere tafel betekent opnieuw kijken naar de inrichting van de woonkamer.

Schuiven met meubels, dan zie je ineens lelijke plekken op de muren. Dus eerst maar schilderen.

En op zoek naar naar andere lamp voor boven de tafel. Want daar zijn we wel op uitgekeken.

En op zoek naar de ideale kast voor al onze rommel, zodat er de kasten die nu nét niet voldoen weg kunnen.

Zodat de kamer rustiger wordt.

Meer bij ons past.

Meer ruimte, minder rommel. (Kan dat met 2 kinderen? vast wel).

Het schilderen is gedaan. De muren zijn fris gebroken wit.

De tafel en stoelen komen volgende week.

Nu de lampen en kasten nog vinden. Is nog niet makkelijk, zoveel moois. Zoveel onpraktisch, zoveel onbetaalbaars (voor ons dan). En nog maar eens een rondje opruimen en uitruimen.

De stoel is de muis, de olifant staat op de deur te kloppen.

No Comments

Leave a Comment