Dagdag studieboeken

Ik zie het ze denken, nou ja, bijna dan toch. Ik vraag me af, wanneer ze het gaan vragen. Of ze het durven te vragen. Mijn kinderen. Elke keer weer, als ik ze vraag om hun spullen op te ruimen. Of het gaat om boeken, speelgoed of schoolwerkjes. Aan mijn kinderen stel ik wel elke keer de vraag wat ze er nog mee willen, waarom ze het willen bewaren. Aan mezelf stel ik die vraag niet of nauwelijks. In ieder geval niet bij spullen die maar zelden de kast uit komen.

Ik besluit het niet af te wachten en ga dapper aan de slag. In de boekenkast op de kamer van mijn dochter. Die vol staat met míjn boeken en foto-albums en studieboeken. De fotoalbums verhuizen naar zolder, in een doos, gezellig naast de overige fotoalbums. De boeken, ik doe 2 dozen vol weg, de rest gaat toch nog maar even in een doos naar zolder. Naast die andere doos met boeken, om ooit nog te herlezen (of in een mooie boekenkast te zetten, als er ruimte voor is). Of om over een jaar alsnog weg te doen. Dat kan ook.

De studieboeken, dat is een heikel punt. Ga ik ooit nog door met die studie, die ik tien jaar geleden begon? Heb ik tijd voor, heb ik er zin in? Als ik er de afgelopen jaren geen tijd voor had, hoe groot is dan de kans dat ik er nu en het komende jaar wél tijd voor heb? En zin in heb? Eigenlijk heel klein, en als dat wel zo is, dan zijn deze boeken al zwaar verouderd. Dus ze mogen weg.

Toch valt het me best zwaar, om die boeken weg te doen. Een gevoel van teleurstelling, gemiste kans, geen doorzettingsvermogen, waarom heb ik niet… Allerlei vragen en emoties schieten door me heen. Ineens ik realiseer me hoe lastig die vraag is “wil je dit bewaren”? En waarom dan, wat ga je er nog mee doen?

Ik geef mezelf antwoord, ik ga niks meer doen met die 10 jaar oude studieboeken. Ik bewaar ze vanuit een schuldgevoel of gemiste kans gevoel. Wie zit daar op te wachten. Dus besluit ik opnieuw heel dapper, die tien jaar oude studieboeken gaan NU weg.

De kast is leeg en krijgt een nieuwe bestemming, voorlopig als kledingkast voor dochterlief.

En dat geeft best een goed gevoel. Keuzes maken en afscheid nemen. Het is niet leuk, zeker niet altijd makkelijk. Maar het lucht wel op. Een beetje.

Het allermooiste moment? Als dochterlief háár nieuwe kast ziet.

1 Comment

  • Tineke 15 september, 2016 at 19:45

    Dapper hoor. Ik deed mijn studieboeken pasvorig jaar weg. En gemiste kansen? Er waren kennelijk andere belangrijker zaken te doen die die studie in de weg zaten. Spijt is zonde van je energie. Die kun je beter gebruiken om Nora blij te maken. En jezelf.

    Reply

Leave a Comment