Waar denk je aan tijdens het hardlopen?

Waar denk je aan tijdens het hardlopen? Die vraag werd gesteld in een van de sportieve facebook-groepen die ik volg, leuke vraag! En hier mijn antwoord:

Brrr wat is het koud, had ik toch een jasje aan moeten trekken? Zal ik teruggaan, nee, toch maar niet, als ik straks op gang ben dan is een jasje toch veel te warm. Hoe hoog is mijn hartslag eigenlijk, nee, niet naar kijken, dat is helemaal niet nodig. Shit, ik ga veel te hard (als ik tóch op mijn horloge kijk en het tempo zie). Beetje rustiger aan, niet te rustig want zo kom ik ook niet vooruit. Ik moet nog even, of mag ik al terug?


Gedachten bij het weggaan

Brrr wat is het koud, had ik toch een jasje aan moeten trekken? Zal ik teruggaan, nee, toch maar niet, als ik straks op gang ben dan is een jasje toch veel te warm. Hoe hoog is mijn hartslag eigenlijk, nee, niet naar kijken, dat is helemaal niet nodig. Shit, ik ga veel te hard (als ik tóch op mijn horloge kijk en het tempo zie). Beetje rustiger aan, niet te rustig want zo kom ik ook niet vooruit. Ik moet nog even, of mag ik al terug?

Auw, waarom voel ik m’n knie (of voet) nu al, ik ben toch pas net weg? Ga ik echt een lange duurloop doen? Hoe laat is het eigenlijk, red ik het wel om nu 10km of meer te gaan lopen als we straks nog weggaan? Kom op, niet zeuren, niet denken, niet twijfelen. Ik kan dit.


Het ritme komt erin

Ergens tussen de 1 á 2 km kom ik in een ritme, heb ik mijn doelhartslag soort van bereikt. Soms gaat het heerlijk soepel en makkelijk, soms moet ik er keihard voor werken. Ik kijk om me heen en geniet van wat ik zie. De zon schijnt, ik zie de voorjaarsbloemen en bedenk dat het nu gauw warmer zal worden. Fijn, dan kunnen de korte mouwen weer aan. Oh, dan moet ik ook mijn zonnebril weer opzoeken. Niet vergeten.

Langzaam komt er een andere gedachtestroom opgang, wat moet ik allemaal nog doen? De boodschappen, wat eten we vanavond? Niet vergeten x te bellen, en de rekeningen betalen. Waar zullen we naar toe op vakantie? Mijn gedachten schieten alle kanten op.

Hoe hard loop ik eigenlijk, ach, dat zie ik elke kilometer langskomen Is mijn hartslag nog op het juiste niveau?  Nee, opletten, je gaat te langzaam, te hard.

He ben ik hier al? Als ik linksom ga ben ik over 4 km thuis, of zal ik rechtsom gaan dan kan ik een klein stukje korter, of iets langer.

De kilometers gaan voorbij en de gedachtestroom komt tot rust, ik denk nergens meer aan. Voel alleen nog maar hoe mijn voeten de grond raken, waar het goed voelt en waar een pijntje zit.


Bijna thuis

Bijna thuis, wat fijn. Ik kan de thee al proeven, de chocola heb ik wel verdiend of uitkijken naar de douche.

Maar als ik heel eerlijk ben? Dan denk ik nu alleen maar aan hoe fijn het zal zijn om weer te mogen hardlopen. Want dat kiezeltje waarover ik viel, twee weken geleden? Dat was een heel stom klein kiezeltje met grote gevolgen.

No Comments

Leave a Comment