Sportrusten en de Vondelparkloop

Een goed begin is het halve werk, dus wilde ik op 1 januari meteen goed van start gaan met mijn sportieve jaar. In december was ik al begonnen met een sportrusten hardloopschema voor de 10 km. Een van de kenmerken is dat je in elke 4e week één van de trainingen 5 km voluit gaat. Met een beetje smokkelen kwam het zo uit dat ik die training kon laten samenvallen met de virtuele hardloopwedstrijd de Hangover run op 1 januari.

Wie verzint dat nou, op 1 januari een wedstrijd of een training voluit gaan? Zo’n nacht die per definitie te kort is, waarbij het wijntje en de bubbels nét even lekkerder smaken. Oftewel, niet echt de ideale omstandigheden. Maar goed, ik heb het gedaan, en het viel me niet tegen. 5 km in 29.49, dat is sneller dan ik had verwacht. Vanaf nu moet ik mijn tempotrainingen gaan lopen in 5.57 min/km. Best pittig dus.

Sportrusten

Dat valt me na een aantal weken sowieso op, hoewel het sportrusten heet, is het een behoorlijk pittig schema. Niet zo zeer qua afstanden, want die vallen reuze mee. Maar wel in de intensiteit. Met het schema om je voor te bereiden op een 10 km, staan er drie trainingen per week op het programma. Een daarvan is de rustige en niet al te lange training “vogels kijken”. Lekker rustig, niet letten op snelheid of hartslag maar alleen op het langer uitademen dan inademen.

De tweede training is meteen de langste afstand en die moet op het beoogde wedstrijd-tempo, en dat wordt bepaald door die 5 km voluit elke 4e week. Pfff, dat is dus best snel én elke week weer.

De derde en laatste training is ook altijd de kortste qua afstand, en die gaat op hartslag/tempo zone D3. Om daaraan te komen, moet ik ook behoorlijk snel gaan. Meestal vervang ik deze door de intervaltraining van mijn loopgroep, niet dat het daar makkelijker van wordt. Zeker niet.

Vondelparkloop

Zondag 17 januari, de dag van de Vondelparkloop. Drie rondes door het park, in totaal 10 km. Het is koud maar zonnig, heerlijk loopweer. Ik ben benieuwd hoe het gaat, mijn laatste “officiële” 10 km is al weer even geleden. Vorig jaar in maart was dat. Een heel hard doel of gehoopte eindtijd heb ik niet, maar onder het uur lopen zou wel fijn zijn. (vorig jaar liep ik hier nog 59.22).

In het Vondelpark heerst een gezellige drukte, de lopers van de ochtend zijn klaar met hun rondjes (1, 2 of 3). De lopers van de middag zijn bezig met warmlopen en voorbereiden. In het zonnetje is het echt fijn, op de paden ligt nog wat ijs en op een paar stukjes oogt het glad. De start, met in voor me de pacers van 55 minuten (echt te snel) en achter me die van 60 minuten (daar moet ik dus voor blijven). Zoals altijd (te) snel gestart, maar het gaat lekker en makkelijk. Ook na kilometer 2 en 3 blijft mijn tempo hoog. Goh, gaat lekker en fijn. Net over de helft van de ronde is een glad stuk, zelfs de derde ronde nog. Bij het ingaan van de derde ronde, ruim 6 km gehad inmiddels is mijn tempo nog steeds ruim onder de 6 min/km dát gaat lekker. Maar ik durf nog niet over een eindtijd na te denken (als ik dat al zou kunnen, rekenen en hardlopen gaat niet samen). Lekker doorlopen, ik voel me nog niet moe, het gaat lekker. Mijn horloge piept, kilometer 7 ook weer rond de 5.50. Ergens in kilometer 8 schrik ik achter me een groep lopers, in mijn ooghoek zie ik een gele ballon, nee niet toch?! Ben ik zo stilgevallen?! Nee, het valt mee, ik hoor ze zeggen dat ze te snel gaan. Oeff, gelukkig. Ik besluit voor ze te blijven. Dat lukt, nee, net niet, of toch wel. Zo’n 500 meter voor het eind besluit ik te kijken wat ik nog kan versnellen. Bizar, dat lukt. Ik ga onder het viaduct door, nog een paar meter en dan ligt daar de finish. Over de matten, horloge uitzetten, medaille in ontvangst nemen en kijken…. 58.33 yeah dat is veel sneller dan ik had durven denken of hopen.

Startnummer en weer bijzonder medaille.

Startnummer en weer bijzonder medaille.

Als mijn loopmaatje ook binnen is, gaan we een kop erwtensoep halen. Vele malen fijner dan zo’n te koud bekertje water of sportdrank. Omkleden en dan een heerlijke pannenkoek en kop thee scoren. En genieten, wat heb ik lekker gelopen.

Thuis zoek ik mijn eerdere uitslagen op, ik heb nét geen pr gelopen, het scheelt maar 3 seconden. Het maakt me niks uit, mijn eerste tijd voor het jaar staat. En wat voor tijd.

Mijn km-tijden bij de Vondelparkloop 2016

Mijn km-tijden bij de Vondelparkloop 2016

Als dit het resultaat is van elke week op wedstrijdtempo lopen, dan ben ik vanaf nu voorstander. Het is pittig, maar het resultaat mag er zijn. Wat ik er in de afgelopen weken in ieder geval van geleerd heb is hoe het voelt om langere tijd het tempo vast te houden. Het voelt minder oncomfortabel.

Maar goed, een wedstrijd is te weinig om echte conclusies te trekken. De volgende “officiële” loop heb ik gepland staan voor half maart. En over 1,5 week weer een 5 km voluit. Eens zien wat dat gaat opleveren.

Voor nu geniet ik van dit resultaat. Met een grote glimlach op mijn gezicht!

 

Dit blog is ook geplaatst op Stoere Vrouwen Sporten – blogs