Hardlopen … in je achtertuin

“Ik ga een ff  hardlopen in de achtertuin”, met die gedachte ging ik zondagochtend de achterdeur uit. Op mijn fiets. Huh? Ja, het voelt wel als mijn achtertuin, maar dat is het natuurlijk niet. Zo groot is mijn tuin niet. I whish (of toch ook niet, al dat onderhoud 🙂 ). Maar goed, ik ging de deur uit voor de amc-loop, een jaarlijks terugkerend event georganiseerd door, jawel, het AcademischMedischCentrum.

Vol goede moed vertrok ik, hoewel het de eerste keer was dat ik zonder loopmaatje naar de start vertrok én alleen zou gaan lopen. Nouja, niet echt alleen natuurlijk, maar zonder loopmaatje. Mijn supporters zouden ongeveer halverwege staan. Altijd fijn om bekenden te zien die je vol overtuiging aanmoedigen. (bedankt daarvoor lieve man, zoon en buren!)

You never walk alone, was ook nu weer een toepasselijke uitspraak. Bij de startnummers liep ik al twee bekenden tegen het lijf, zij gingen voor de 15 km. Even babbelen en weer door. Tas afgeven, beetje warmdribbelen, startvak in. Hé jij ook hier! Bekende nummer 3 (trainingsmaatje van de donderdaggroep bij AV Feniks) en nog geen drie meter verder een hardlopende collega.  Dus nee, toch niet alleen aan de start.

Dan is het aftellen geblazen, klinkt het startschot en liggen er 10 hele kilometers voor me. Ik ga lekker van start, voel me goed. Maar na een kilometer of twee wordt het ineens zo benauwend warm. Mijn hartslag schiet skyhigh de lucht in en die krijg ik ook niet meer omlaag. Dat wordt bijstellen van mijn plan, doel, idee, wat dan ook. Van een leuke snelle tijd verander ik dat snel in pittige trainingsloop. Tussendoor een paar stukjes wandelen om te zorgen dat ik net buiten de verzuringszone blijf. Het gaat niet vanzelf, maar het gaat ook niet beroerd. Ik haal af en toe iemand in en wordt soms ook ingehaald.

De route is grotendeels bekend terrein, ik loop er zo vaak mijn trainingsrondjes dat ik elke bocht, elk heuveltje en alle bruggetjes wel ken. Zo weet ik dus precies waar in de bocht ik mijn supporters kan zien, ik begin te zwaaien om de aandacht te trekken en tover  een lach op mijn gezicht.

amcloop

Bij de AMCLoop

Daarna is het nog maar 3 km, geen heuveltjes meer op, nog één afdalinkje, bruggetje over en dan is daar de finish. Medaille, water, én bekenden. Tijd om na te praten, de een heeft lekkerder gelopen dan de ander, iedereen vond het pittig door het benauwende weer.

Jas ophalen en als ik dan zie dat er geen rij is voor de massages, ga ik op mijn beurt wachten. Toch wel even heel fijn om mijn benen te laten masseren. En het heeft geholpen, een dag later geen spierpijn!

Volgende week hoop ik op iets minder benauwd weer, dan sta ik samen met mijn zus aan de start van de Royal Ten in Den Haag.

En het fijne van zo’n loop in je eigen achtertuin is dat je ook zo weer thuis bent en kunt aanschuiven voor de lunch.