Blessureleed en domme pech

Het is heerlijk zonnig lenteweer en het liefst wil ik naar buiten om te gaan hardlopen. Vanaf begin december ben ik me aan het voorbereiden op mijn tweede halve marathon. Het is de bedoeling dat ik 3 rondjes van 7 km ga rennen over het race circuit van Spa-Francorchamps. Helaas vanaf eind januari wordt het onzeker. Is het verstandig om te lopen, kan ik 21 km of worden het er minder, of helemaal niet?

In december begin ik met de voorbereidingen, grotendeels volgens het Sportrusten-schema en gecombineerd met twee maanden van elke dag hardlopen. Dat elke dag hardlopen hou ik vol tot begin februari. Het gaat lekker, ik weet mijn snelste tijd op de 5 km te verbeteren en ook de 10 km gaat begin januari als een speer. Eind januari doe ik met mijn zus mee aan de Haagse Puinduinenrun. Erg leuk hoor, over de duinen en heel veel trappen. Maar mijn knie vind dat beduidend minder leuk. Tijdens die run van drie rondjes besluit ik na twee rondes te stoppen, helaas is dat niet genoeg. Ik blijf in de week erna pijn in mijn rechter knie houden, ook tijdens het hardlopen. Dat is in eerste instantie te reden om te stoppen met elke dag hardlopen en daarna om een bezoek aan de sportfysiotherapeut te brengen.

De fysio is niet meteen pessimistisch, de pijn zit wel in mijn knie, maar komt uit een overbelaste spier in mijn bovenbeen. Dus rekken & strekken, niet al te lange afstanden hardlopen en ook niet te hard. En week na week gaat het stukje bij beetje beter. Van het gevoel begin februari dat ik niet kan lopen over het circuit neig ik steeds meer naar “het kan wel, maar welke afstand”. De fysio is het hier wel mee eens, hij blijft voorzichtig. En daar ben ik het mee eens, belangrijkste is dat ik ook na 11 maart nog kan hardlopen en dan niet lang uitgeschakeld ben.

Alles gaat goed, en een week voor D-day Run-day heb ik goede hoop. De laatste trainingen gingen goed, ik heb steeds minder pijn tijdens het traplopen. Dus mijn eigen gevoel is dat ik van start kan, en dat 14 km haalbaar is. Totdat…. ik op een klein kiezeltje stap en mijn enkel verzwik. Auw, mijn enkel, mijn knie en mijn hand. Flinke schaafwonden op knie en hand, en een enkel die snel opzwelt.

enkel in de tapeDie middag zit ik voor mijn knie-blessure bij de fysio, maar hij mag zich eerst uitleven op mijn enkel. En daar zit ik dan… enkel in de tape. Drie tot vijf dagen rust. Het enige sportieve dat ik mag doen is fietsen. Flink balen, en de rest van de dag zit ik vooral met mijn been omhoog. Zondag ga ik een flink stuk fietsen, want dat mag wel. En maandagavond de tape eraf. Nog steeds een kleine zwelling.

Als ik dinsdagochtend iets sneller moeten lopen om de bus te halen weet ik al dat hardlopen er nog niet in zit. Au, Pijn, niet leuk. Die avond valt het besluit: ik ga zaterdag niet hardlopen over het circuit van Spa-Francorchamps. Helaas, maar het risico is te groot.

Vrijdagochtend bevestigd de fysio, er zit nog altijd vocht in mijn enkel en daarmee is niet de vraag óf ik opnieuw door mijn enkel ga maar wanneer. Voorlopig dus nog niet hardlopen. Jaloers kijk ik naar buiten, naar al die hardlopers die doen wat ik ook wil.

Er zit maar een ding op, fietsen zodra het kan, been omhoog als ik op de bank zit, en mijn enkel versterken zodat de kans op herhaling van een verzwikte enkel zo klein mogelijk is. En zodat ik in ieder geval over twee weken wel aan de start kan staan van de Venloop.