Activity tracker en de harde realiteit

Sinds een paar weken draag ik een activity tracker. En ja inderdaad, niks nieuws onder de zon. Velen gingen mij voor, ik ben duidelijk niet een early adopter. Waarom ik het dan toch wilde? Drie/vier keer per week hardlopen, bijna dagelijks een workout@home om de core te verstevingen. Je zou denken dat dat voldoende beweging is. Maar ik werk ook vier dagen in de week, en dat is hoewel ik het altijd ontken, toch echt wel een zittende kantoorbaan. Elk uur naar de koffie automaat wandelen is niet genoeg om aan de aanbevolen 10.000 stappen per dag te komen!

Een dag op kantoor, veel stilzitten, weinig bewegen.

Dat is dus wat ik wilde, meer inzicht in mijn beweegpatroon, of het gebrek daaraan. Het leuke van zo’n activity tracker is dat je leuke plaatjes en statistieken voorgeschoteld krijgt, vuurwerk als je je dagelijkse doel bereikt hebt en inactiviteits-stempels als je langer dan een uur stilgezeten hebt.

Een dag thuis, vol beweging en met een hardlooptraining in de ochtend

Wat ik al vermoedde is waar:

  1. op dagen dat ik hardloop, haal ik mijn activiteitsdoel met gemak
  2. op dagen dat ik werk, loop ik een groot risico langer dan een uur achter elkaar te zitten
  3. op dagen dat ik thuis ben, zit ik heel weinig

En nu de grote vraag, wat ga ik met deze gegevens doen? In eerste instantie is het vooral bewustwording, en die is er nu wel.
Nu komt de actie, dus vaker éven opstaan van mijn plek (en nee, dat betekent niet nóg vaker koffie gaan halen), proberen elke dag een stukje te wandelen. Dat kan zijn een metro halte eerder uitstappen en het laatste stuk lopen. Of tijdens de lunch even naar buiten, of ’s avonds na het eten nog een blokje om.